Onkruiddoderweerstand groei wêreldwyd tot ernstige bedreiging vir boere en vir landbouproduksie. Honderde gevalle is reeds in meer as 100 onkruidspesies aangeteken. Suid-Afrika is nie gespaar nie en produsente voel toenemende druk op opbrengs en koste.
Dr Elbé Hugo van Corteva sê weerstand ontstaan wanneer dieselfde werkingsmeganisme herhaaldelik gebruik word. Vatbare plante word beheer terwyl verdraagsame plante oorleef en vermeerder. Oor seisoene heen oorheers weerstandbiedende plante die populasie en middel verloor doeltreffendheid.
In die Swartland sukkel koringboere al jare met weerstandbiedende raaigras Lolium spp. Onafhanklike konsultant Dirk Uys sê nuwe middels raak skaarser, duurder en moeiliker om te ontwikkel. Geïntegreerde onkruidbestuur wat chemiese middels met wisselbou en landboupraktyke kombineer bly noodsaaklik.
Maryke Craven van Syngenta onderskei tussen teikenplekweerstand en nieteikenplekweerstand. By teikenplekweerstand word binding by spesifieke setel geblokkeer. Dosisverhoging alleen kan daardie tipe weerstand nie beheer nie en vereis ander aktiewe bestanddele en steunmetodes.
Elriza Theron van CropLife Suid-Afrika waarsku dat afhanklikheid van chemiese beheer alleen nie volhoubaar is nie. Wisseling van werkingsmeganismes, korrekte toediening en sterker gewaskompetisie is nodig. Professor Chris Preston van die Universiteit van Adelaide in Australië steun dié stelselbeeld en beklemtoon chemiese, kulturele en meganiese praktyke saam.
Hanlie Geldenhuys van Syngenta Suid-Afrika sê swak toediening versnel weerstand. Te lae dosisse, verkeerde tydsberekening en swak bedekking laat deels weerstandbiedende plante oorleef. Etiketdosisse, voldoende watervolume, skoon spuittoerusting, gesertifiseerde saad en beheer van saadbank bly kernvereistes.
Gereelde toetsing vir weerstand bly noodsaaklik en verdagte gevalle moet vinnig ondersoek word. Geïntegreerde bestuur verlaag digthede onder ekonomiese drumpel en help middels optimaal werk. Vir boere is dit ʼn langtermynbelegging in volhoubare produksie.