'n Uitbraak van bek-en-klouseer in Namibië se Suider-Karas-streek het rooivleisleiers van Suid-Afrika en Namibië om die tafel gebring. Die gebied was as vry van die siekte erken. Die samesprekings sowat twee weke gelede het gefokus op veiliger oorgrenshandel en praktiese hulp.
Die uitvoerende hoof van Red Meat Industry Services, Dievalt Olifir, sê die verhouding tussen die twee lande is oor die algemeen goed. Suid-Afrika verbruik sowat 96 persent van sy eie produk. Namibië voer tussen 70 en 75 persent uit, soms tot 80 persent, en moet uitvoer om te oorleef.
Sowat 80 tot 90 persent van Namibië se skape en lammers gaan na die Suid-Afrikaanse mark. Abattoirs in die Noord-Kaap het dié diere nodig om aan die gang te bly. Sonder voldoende getalle styg die koste per dier en kom plaaslike boere ook onder druk.
Die sleuteluitkoms is dat skape nie soos beeste hanteer moet word nie. Skape toon ’n laer infeksiekoers en is minder aansteeklik. Hulle word onder die BLNS-protokol vir Botswana, Lesotho, Namibië en Eswatini ingebring en onmiddellik geslag, wat die risiko baie laag hou.
Namibië bedien veral Europese markte en Noorweë, terwyl Suid-Afrika op Asië en die Midde-Ooste fokus. Namibiese diere is ouer en word nie met groeibevorderende produkte gevoer nie. Suid-Afrika gebruik ’n voerkraalstelsel wat in Namibië minder algemeen is.
Vir verbruikers is die boodskap duidelik dat vleis veilig bly. Bek-en-klouseer is nie van dier na mens oordraagbaar nie en verskil van hand-voet-en-mond-siekte by kinders. Abattoirs stop die produksielyn dadelik indien letsels gevind word, en navorsing bevestig die hoë veiligheidstandaarde.