Kaapstad se voorgestelde verordening oor korttermynverhuring kan beleggingsopbrengste, kopersvraag en eiendomspryse verander. Die skrywer, Christina Masureik van Sotheby’s International Realty False Bay, sê die debat fokus te veel op toerisme en bekostigbaarheid en te min op beleggingseffekte.
Volgens die voorgestelde raamwerk moet korttermynverblyf geregistreer word. Eiendomme wat vir meer as 50% van hul jaarlikse kamer-nag kapasiteit vir korttermynverblyf beskikbaar is, sal onder kommersiële akkommodasie se munisipale tariewe val.
Masureik, voorheen stigter van South Seas Properties, verduidelik die impak met ’n hipotetiese voorbeeld. ’n Eiendom wat R180 000 per jaar se netto bedryfsinkomste lewer, se inkomste daal met sowat 17% indien munisipale tariewe met R30 000 styg, mits inkomste en ander koste onveranderd bly.
Vir ’n belegger wat ’n spesifieke opbrengs teiken, kan daardie daling die prys wesenlik verander wat hy bereid is om te betaal. Dit beteken nie dat markwaarde outomaties met dieselfde persentasie sal daal nie, omdat eienaar-bewoners, ligging, finansiering en vergelykbare verkope ook pryse bepaal.
Sy verwag nie eenvormige reaksie van eienaars nie. Sommige sal hoër koste as bedryfskoste aanvaar of nagtariewe probeer verhoog, terwyl ander weens bestuur, skoonmaak, leegstand en onvoorspelbaarheid na langtermynverhuring of verkoop kan beweeg. Die effek sal na verwagting gekonsentreer wees waar korttermyninkomste aankoopbesluite gedryf het, soos beleggingswoonstelle in Seepunt eerder as gesinswonings in Kommetjie.
’n Luukse vakansievilla in Noordhoek sal nie noodwendig bekostigbare gesinsverhuring word nie. Masureik maan kopers om netto opbrengs ná heffings, versekering, bestuur en instandhouding te bereken en verkopers om geverifieerde inkomste en regulatoriese duidelikheid te verskaf. Sy steun billike regulering, maar sê uitkomste moet gemeet word aan verkoopsvolumes, pryse, huurbeskikbaarheid en opbrengste.