'n Boek van 500 bladsye oor die Zuma-era het ná sowat vyf jaar se navorsing verskyn. Die mede-outeurs wou 'n deeglike en omvattende werk lewer wat die historiese agtergrond van Jacob Zuma se presidentskap verduidelik. Hulle het argiefmateriaal sedert 1999, hofuitsprake, parlementêre verslae en verslae van die Zuma-kommissie gebruik en met meer as 50 mense onderhoude gevoer.
Volgens die boek kan Zuma nie alleen verstaan word nie, want hy is die produk van verskeie faktore in die ANC en die samelewing. Sy belangrikste steunbasis was KwaZulu-Natal, waar hy hom as Zoeloe-verteenwoordiger gevestig het. Die ANC is in die provinsie as Xhosa-oorheers beskou en Zuma het aan die party 'n bekende gesig gegee.
In 1994 het hy sonder sy faksie se voorkennis vir voorsitter van die party gestaan en teen Jeff Radebe en ander gewen. In 1997 het sy faksie hom as adjunkpresident aanvaar nadat Joel Mjomboli onttrek het. Teenstand teen sy kandidatuur is as teenstand teen Zoeloes self uitgebeeld.
Die boek beskryf ook ernstige geldprobleme vanaf 1994, toe hy in sy vierde maand in die regering met sy verbandbetaling agtergeraak het. Teen 1998 het Standard Bank gedreig om sy eiendomme terug te neem. Openbare ampte het daarna vir hom 'n bron van inkomste en 'n skild teen vervolging geword.
In die vroeë 2000's het ander groepe met eie regs- en geldprobleme rondom hom versamel. Die boek noem sakelui wat die ANC-jeugliga befonds het en 'n gemeenskaplike saak teen die Nasionale Vervolgingsgesag gesoek het. Ontevredenheid met Thabo Mbeki se leierskap en sy klem op meriete by aanstellings het die koalisie verder versterk.
Die skrywers wys daarop dat baie ondersteuners Zuma gesteun het omdat hulle teen Mbeki gekant was, nie omdat hulle hom onderskryf het nie. Die ANC het toegegee om KwaZulu-Natal te stabiliseer. So het persoonlikheid die partymerk begin oorheers.