Die Nasionale Tesourie het voorgestel dat onopgeëiste bates van sowat R88 miljard onder een sentrale stelsel saamgevoeg word. Die geld sluit vergete aftreevoordele, slapende bankrekeninge, onbetaalde versekeringseise en beleggingsopbrengste in. Miljoene Suid-Afrikaners sukkel om dit op te spoor nadat hulle van werk of huis verander het, van van verander het of die land verlaat het.
Finansiële instellings bestuur tans hul eie naspeurprogramme om mense met hul geld te herenig. Die Tesourie wil dit vervang met een sentrale administrateur wat n databasis hou, naspeuring koördineer en n openbare eiseportaal bedryf. Die administrateur sal ook geldige eise namens die instellings verwerk.
Volgens die voorstel sal die Korporasie vir Openbare Deposito's die bates bewaar, maar dit bly die wettige eiendom van die regmatige eienaars. Die stelsel sal eers op onopgeëiste aftreevoordele fokus en later na bank, versekering en beleggingsprodukte uitgebrei word. Kontakbesonderhede wat verouder en onvolledige werkgewerrekords maak naspeuring moeilik.
Die Tesourie stel ook voor dat eise ná 45 jaar verval wanneer n bate betaalbaar geword het of wanneer die eienaar 110 jaar oud sou wees. Daarna sal die geld na die Nasionale Inkomstefonds oorgedra word. Die Tesourie sê n praktiese eindpunt is nodig, maar die plan laat vrae ontstaan oor staatsbeheer oor geld wat aan individue behoort.
Ashendran Padayachee, hoof van regsake by Momentum Corporate, het gewaarsku teen die samevoeging van sensitiewe data en prosesse op een plek. Hy wys op gevare soos kuberaanvalle, stelselfoute en bestuursprobleme. Hy stel eerder gemeenskaplike standaarde voor wat bestaande administrateurs konsekwent toepas, met minder ontwrigting, laer opstartkoste en vinniger uitvoering.
Hy sê die drempels van 45 jaar en 110 jaar en die bestaande 24 maande omskrywing in die Pensioenfondswet vra verdere nadenke oor eiendomsreg. Die kerntoets bly of hereniging werklik beter as huidige modelle werk.